Pracując w impaście, sięgam po szpachelkę i pędzel nie po to, by wygładzać powierzchnię, ale by ją budować. Farba nakładana grubą warstwą przestaje być jedynie nośnikiem barwy - staje się strukturą, rytmem, śladem ruchu. Każdy gest zostaje zapisany w materii obrazu i pozostaje w nim na stałe.
Faktura jako nośnik emocji
W impaście światło nie jest tylko namalowane - ono realnie osiada na wypukłościach farby, zatrzymuje się w zagłębieniach, zmienia się wraz z porą dnia i kątem patrzenia. Obraz żyje, reaguje na przestrzeń i obecność widza. Faktura wpływa na odbiór dzieła równie silnie jak kolor - potęguje wrażenie surowości, ciężaru, spokoju lub napięcia.
Nie wygładzam wszystkiego celowo. Chropowatość, przetarcia do białego gruntu, nieregularność powierzchni są dla mnie sposobem opowiadania prawdy o naturze i o procesie. To, co niedoskonałe, bywa najbardziej autentyczne.
Fizyczność malowania
Impasto wymaga uważności i odwagi. Nie da się go w pełni kontrolować - farba stawia opór, narzuca tempo, czasem prowadzi rękę inaczej, niż było zaplanowane. To dialog z materią, w którym ważne są pauzy, napięcia i decyzje podejmowane intuicyjnie.
Ten sposób pracy jest mi szczególnie bliski wtedy, gdy chcę oddać siłę natury, jej trwanie i strukturę zapisaną w czasie.
Drzewo oliwne - obraz zbudowany z warstw
Właśnie w tej technice powstał obraz Drzewo oliwne. Farba była nakładana grubą warstwą przy użyciu pędzla i szpachelki, tak aby wydobyć fakturę kory i surowość pnia. Celowe przetarcia do białego gruntu wzmacniają wrażenie chropowatości i rytmu natury.
Kompozycję dopełnia kontrast światła i cienia - promienie słońca przebijające się przez gęste konary przywołują skojarzenie z gorącym, południowym południem. To obraz, który nie opowiada historii dosłownie, ale pozwala jej doświadczyć - poprzez strukturę, światło i materię.
Impasto jest dla mnie przypomnieniem, że obraz nie musi być gładki, by był pełny. Czasem to właśnie warstwy, ślady i nierówności niosą najwięcej treści.
