Obraz nigdy nie jest taki sam przez cały dzień. Rano łapie chłodne światło, w południe staje się bardziej wyrazisty, a wieczorem mięknie, pogłębia się, czasem niemal znika w cieniu. To światło wydobywa z niego różne historie - raz podkreśla fakturę, innym razem uspokaja kolor. Dlatego tak ważne jest dla mnie budowanie obrazu warstwami i kontrastem, by mógł reagować na zmienność dnia.
Zmienia się nie tylko światło, ale i my sami. Są dni, gdy obraz jest tłem. Są takie, gdy nagle go zauważamy - w chwili zatrzymania, zmęczenia, ciszy. Wtedy potrafi zadziałać jak punkt odniesienia, jak spokojny oddech w przestrzeni. Nie narzuca się, ale jest. I to wystarcza.
Tworząc, myślę o tym, by obraz nie krzyczał. By pozwalał na interpretację, na własne tempo patrzenia. Lubię, gdy praca nie mówi wszystkiego od razu - gdy wymaga uważności, kiedy można do niej wracać i odkrywać ją na nowo. Tak jak wraca się do znanych miejsc, które za każdym razem wyglądają trochę inaczej.
Dlatego moje obrazy powstają w skupieniu, bez pośpiechu. Są odpowiedzią na ciszę, naturę, światło i detal. Mają w sobie minimalizm, który zostawia przestrzeń - nie tylko na ścianie, ale i w myślach.
Jeśli któryś z moich obrazów znajdzie swoje miejsce w Twoim domu, wierzę, że nie będzie jedynie dekoracją. Stanie się towarzyszem codzienności. Cichą obecnością, która zmienia się razem z porą dnia, światłem i nastrojem.
A to dla mnie najpiękniejszy moment w drodze obrazu - gdy zaczyna żyć poza pracownią.
