Dlatego postaci na ikonach nigdy nie są pogrążone w cieniu – nie znajdziemy tu dramatycznych kontrastów jak w malarstwie świeckim, które opowiada o ludzkich emocjach, cierpieniu, a czasem o ulotności życia.
W mojej pracy ikonopisarskiej korzystam z tradycyjnej metody budowania postaci światłem. Polega ona na stopniowym rozjaśnianiu kolejnych warstw tempery – od ciemnych, głębokich tonów aż po niemal świetliste, złociste akcenty. To właśnie ten proces symbolizuje duchową drogę człowieka: od ciemności, w których często zaczynamy, aż po pełnię światła, która przychodzi z Bogiem.
W malarstwie świeckim cień pełni ważną rolę – dodaje głębi, dynamiki, tworzy nastrój. Jest częścią opowieści o świecie materialnym. W ikonie natomiast cień nie ma racji bytu, bo nie istnieje w Królestwie Niebieskim. Postaci, twarze i szaty są oświetlone światłem, które nie pada z zewnątrz, lecz promieniuje z wnętrza. To światło, które jest symbolem Boskiej obecności.
Złoto używane w ikonach nie jest jedynie ozdobą – ono także niesie tę duchową treść. Błysk złota nie zmienia się pod wpływem czasu, nie matowieje tak jak zwykłe barwy. Dlatego w ikonach złoto symbolizuje wieczność, światło, które nie zna zachodu.
Pisząc ikony, nie staram się więc „malować cienia”. Moim zadaniem jest wydobywać światło – to wewnętrzne, przemieniające, które otacza postaci świętych i sprawia, że ikona staje się nie tylko obrazem, ale także oknem na sacrum.
Światło w ikonie nie służy estetyce – ono prowadzi do kontemplacji. Patrząc na ikonę, nie widzimy tylko obrazu, lecz możemy doświadczyć obecności – ciszy, pokoju, innego wymiaru. To właśnie w tym świetle ikona żyje i oddycha.
